Przewlekła Obturacyjna Choroba Płuc (POChP) to poważna choroba układu oddechowego, na którą choruje około 380 milionów ludzi, w tym około 2 milionów w Polsce. Jak prognozuje Światowa Organizacja Zdrowia, jeszcze w tej dekadzie POChP będzie trzecią najczęstszą przyczyną umieralności. Pomimo tak wysokiego zagrożenia i powszechnego występowania choroby, wiele osób nie wie, jak rozpoznać objawy POChP i jakie są czynniki jej ryzyka. Po garść ważnych wskazówek zajrzyj do naszego artykułu.
Czym jest POChP?
POChP to choroba charakteryzująca się przewlekłym, postępującym ograniczeniem przepływu powietrza w drogach oddechowych oraz obecnością takich objawów, jak kaszel, duszność, obniżona tolerancja wysiłku i odkrztuszanie plwociny. Może współwystępować z szeregiem innych schorzeń, takich jak nadciśnienie tętnicze, zaburzenia rytmu serca, osteoporoza, rak płuc, zespół metaboliczny, refluks żołądkowo-przełykowy czy rozstrzenie oskrzeli.
Choroba prowadzi do nieodwracalnych zmian w miąższu płuc oraz w naczyniach płucnych. Wywołuje ją stan zapalny będący konsekwencją długotrwałej ekspozycji na szkodliwe czynniki środowiskowe, przede wszystkim dym tytoniowy, pyły i gazy (np. znajdujące się w zanieczyszczonym powietrzu).
Komu w szczególności zagraża POChP?
Najważniejszym czynnikiem ryzyka Przewlekłej Obturacyjnej Choroby Płuc (9 na 10 przypadków) jest używanie wyrobów tytoniowych, w tym bierne palenie.
Zachorować mogą także osoby mieszkające w regionach charakteryzujących się niską jakością powietrza, jak i narażone na wdychanie zanieczyszczeń (pyły, aerozole chemiczne) w swoim środowisku pracy – do grupy ryzyka można tutaj zaliczyć górników, hutników, metalurgów, pracowników budowlanych, rolników, pracowników przemysłu chemicznego, sprzątaczki, fryzjerów czy kosmetyczki.
Objawy POChP
Specyfiką POChP jest to, że może przez długi czas rozwijać się zupełnie bezobjawowo lub dając tylko skąpe, nieswoiste objawy – w tym zbliżone do tych towarzyszących np. astmie, alergii czy infekcji. Ważny jest zatem kontekst występowania objawów – wiek powyżej 40 lat oraz narażenie na omówione czynniki ryzyka choroby.
Do najbardziej charakterystycznych objawów Przewlekłej Obturacyjnej Choroby Płuc zaliczymy:
- Przewlekły kaszel, który w odróżnieniu od kaszlu astmatycznego nie ma charakteru napadowego, może nasilać się rano i wieczorem oraz pod wpływem czynników drażniących, jak dym tytoniowy czy kurz.
- Narastająca duszność, występująca zarówno w fazie wysiłkowej, jak i spoczynkowej.
- Odkrztuszanie plwociny, czyli gęstej wydzieliny z płuc, czasem o ropnym charakterze.
- Obniżona tolerancja wysiłku, czyli męczliwość, wolna regeneracja, narastające trudności z wykonywaniem prostych czynności dnia codziennego, jak ubranie się, przygotowanie posiłku, przyniesienie zakupów itp.
Objawy POChP mogą mieć różne nasilenie i zaostrzenia (co decyduje o ciężkości przebiegu choroby) i nie muszą występować jednocześnie, o czym więcej przeczytasz na stronie internetowej pod adresem https://oddychajmy.pl/objawy-pochp/.
Diagnostyka POChP
W przypadku podejrzenia Przewlekłej Obturacyjnej Choroby Płuc, nie zwlekaj z wizytą u lekarza rodzinnego. Powiedz mu o zaobserwowanych objawach i występujących czynnikach ryzyka. Lekarz POZ oceni, czy zasadne jest skierowanie Cię na pogłębioną diagnostykę, która będzie prowadzona pod nadzorem poradni pulmonologicznej.
Rozpoznanie lub wykluczenie POChP wymaga przeprowadzenia szeregu badań, które pozwalają różnicować objawy choroby od tych towarzyszących innym schorzeniom układu oddechowego i sercowo-naczyniowego. Najważniejszą procedurą diagnostyczną jest spirometria, czyli bezbolesne i nieinwazyjne badanie oceniające stopień ograniczenia przepływu powietrza w płucach. Inne badania, które może zlecić lekarz, to m.in. pletyzmografia, RTG klatki piersiowej, echo serca czy ergospirometria.
Jeśli diagnostyka ostatecznie potwierdzi, że chorujesz na POChP, zostanie Ci zaproponowane właściwe leczenie.
Leczenie POChP
Choć POChP nie można wyleczyć (wywołane przez nią zmiany w układzie oddechowym są nieodwracalne), to jednocześnie choroba poddaje się zarówno leczeniu, jak i profilaktyce. Odpowiednio dobrana terapia umożliwia kontrolowanie i łagodzenie objawów oraz zapobieganie ich zaostrzeniom. Daje to szansę na zachowanie relatywnie dobrego komfortu życia, uniknięcie inwalidztwa oraz przedwczesnej śmieci.
